Ktoś stoi na ulicy.
Stoi.
Nierozsądny. Jest nierozsądny jak my wszyscy, którzy posiadamy konieczne trzeźwe spojrzenie na świat a istotna zmiana w naszym usposobieniu i tak jest niemożliwa.
Stoi na ulicy i zagląda w okno, promieniujące pełnym światłem i nadętym ciepłem, gdy na zewnątrz zamarza lód na placach i noc nie zaprasza do stania.
Zagląda w to oddalone okno i robi koniec z urojeniem, jakoby to nie było ojczyzną. Kto tutaj czuwa - żyje.
Stoi tam już dosyć długo. Tak długo, aż palce u nóg milczą do niego: Jesteśmy ciałem już nie z twojego ciała i prawie musi grymasić na myśl o tym.
Ale wkońcu – postanawia, pójść tam, zbliżyć się do światła i sam zobaczyć, poczuć, zwęszyć, co to jest: ciepło, piec, dom.
Idzie tam i rozpoczyna poszukiwanie, szuka, nie powoli, szuka i znajduje, puka do drzwi.
Pukanie. Ktoś zapukał do drzwi.
Wewnątrz ktoś niepewnie nasłuchuje. Czytał. Teraz zapukało u drzwi. Zaciąga brwiami groteskowe esy-floresy, jest niezdecydowany, czy ma odłożyć książkę na bok czy zaraz do niej wróci, ponownie słyszy pukanie i pędzi do drzwi.
Otwiera.
Cóż, ktoś w okularach, stoi i wnosi zimno.
Wejść?
Jest późno, tak, poza tym czytał. I. Wkońcu. Wkońcu.
Wkońcu to jest, może to jest właściwy dzień na spotkanie i tak wpuszcza go.
Ten rozgląda się. Ponownie szuka, ale niezbyt szybko i nie patrzy chciwie. Nie jest też bojaźliwy; ten drugi owszem. Bojażliwy, trochę podrażniony, spragniony otwartej książki.
Ale ten tam, ten rozgląda się tylko.
I uśmiecha się niespodziewnie: tak, tak jest dobrze, to jest to: ciepło, piec, dom.
I śpeszy z wyjaśnieniem: nie, że chciał przeszkodzić. Nie ma żadnego interesu, to nie to. Tylko wejść chciał, poczuć, zobaczyć, powęszyć, dom. Nie, że jakoby to jego, proszę, niech nie myśli, że rozkoszuje sie w nieprzyzwoity sposób wyobrażeniem, że te książki (a szczególnie ta świecąca światu otwartą stroną 158, na którą ten drugi właśnie kieruje swój żałosny, w połowie pozbawiony nadziei wzrok), ta gorzałka, te nieuporządkowane papiery, te noże i widelce, które się nie błyszczą, lub tych niewiele ubrań w szafie, której drzwi od lat nie dają się poruszyć, są jego; chciał raczej skosztować obcego ogniska domowego, przez moment w obcym czuć się jak u siebie, krótko: szuka „ starej ostoi”.
Ten drugi opryskliwie zamyka książkę. Teraz jednak. Teraz już dosyć. Zostaje jednak zparowany: nie, nie, on chciałby, on nie mógłby zostać. Tylko na te kilka minut.I potem będzie już dosyć, to prawda.
Nawiedzony bębni czterema palcami w książkę. Wzroki obydwu krzyżują się, najpierw na koniuszkach palców, potem na oprawie książki. Obcy kiwa głową.
Zna je, to opowiadanie, w końcu takiego Pjotra Werchowenskijego nie wypycha się z mózgu.
Tak, to, to może się zgadza, choć on wprawdzie jeszcze nie. Ale, może zechciałby chociaż usiąść. I: kawy w domu nie ma, ale może herbaty - szklaneczkę może - szklaneczkę, dobrze.
Nastawia więc wodę i już nie czuje się tak nawiedzonym, ponieważ odwiedziny, z tym nikt by się nie liczył o tak późnej porze i przy tym - sybiryjskim niemal - mrozie.
Tak tak, mówi intruz, którego teraz bolą palce u nóg, kiedy ostrożnie opuszcza się na krzesło, tak, jakby już się zgodził z płytkimi aluzjami tego, który głośno uwija się w wnęce.
Herbatę może, może kieliszek gorzałki do tego, do tego noc, mróz, dom, ciepło, piec i światło. Zajechało się więc, tak chyba należy to nazwać, i nie zdjęło się płaszcza i nie ma się też takiego zamiaru, i tak się siedzi i muska czule ułożony stos rupieci, z których samemu nie obskubało się bazary tej ziemii, i domyśla się i nie wie, skąd pochodziła ta fotografia i której miłości się ją zawdzięcza, a jednak to wszystko jest - dobre.
A gdzie się pije, tam się też gawędzi, żartuje, może prędko płacze. I kiedy urojenie, że to nie ojczyzna, jest wtedy daleko, bardzo bardzo daleko, wstaje niespodziewanie, ten nierozsądny, i naraz zamyka drzwi.
Ten drugi jednak zostaje z gorzałką, herbatą i pustym spojrzeniem. I już nie chce dotknąć książki, nie chce też siedzieć, zostaje z niepewnym pragnieniem, sam.
I nagle – te książki i ta gorzałka, te nieupożądkowane papiery, te noże i widelce, które się nie błyszczą, lub tych niewiele ubrań w szafie- już nie są mu domem.
Stoi taki jeden. Stoi przy oknie.
Stoi. I wygląda na oddaloną ulicę, w mróz, w noc.

Öregedni. És tudni, hogyan vigyorog vállaid fölött a megbánás. Napról napra. Szegényebbé lenni. Szegénnyé lenni. A megbánásból táplálkozni. Meglopva. Ez az a szó. Ez a szó. Rászedve egy kotnyeles, ősi lélek által: "Mi piszkálja a csőrödet, testvér? Hát nem szívtad magadba már az első levegővel nincs-telenséged tudatát?"
És meghalnak az első barátok. Elesnek, és te nem tudod, a front melyik oldalán álltak. Vagy nem sejted, hogy minden nap így megy ez és te mindenre egyformán figyelve nem adtál senkinek semmit.
Tudni. Egyedül tudni. Te tudod. A másik nem. S elmész te is, miként a másik is, el a tudásod mellett, s nem ügyelsz egyetlen szóra sem. Már régen félig vak vagy, s a szemed világával oda az év is.
Öregedni, és tudni, hogy a napok nem irányítják az életet.
Megkísérelni belopni magad az emberek szeretetébe, megkísérelni beléjük lopni magad. Nem tudod biztosan megnevezni, mi késztetett arra, hogy ilyen létért versengj. Nem is versengtél. Alkonysötéten buksz el. Alkonysötéten a tükörviaszba.
(Idióta! Próbálj meg, így szóltál magadhoz boldogságot találni a létezésben. Vagy legalább értelmet.)
Méghogy az emberek az életben hasonlítanak egymásra. S nem a halálban.
Öregedni. Öregedni. És fölnőni az élethez, mint egy buján zöldellő ligethez.

Erstpublikation in: Magyar Napló, Zeitschrift des Ungarischen Schriftstellerverbands, Nr. 2 / 2002. Dank an die Übersetzer!

Bei Schwierigkeiten mit der polnischen oder ungarischen Zeichendarstellung wählen Sie bitte den Zeichensatz Mitteleuropäisch ISO-8859-2.

Sie sind hier: www.vonarndt.de > Bücher | Texte > Übersetzungen